Honden blijken een specifieke neurologische voorkeur te hebben voor medeklinkers wanneer zij luisteren naar menselijke spraak. Deze ontdekking suggereert dat de hersenen van honden op een vergelijkbare manier reageren als die van mensen bij het verwerken van taalstructuren, wat wijst op een diepe cognitieve aanpassing aan hun menselijke omgeving.
Om dit proces in kaart te brengen, hebben wetenschappers gebruikgemaakt van elektroencefalografie (EEG). Met deze niet-invasieve methode kon de elektrische activiteit in de hersenen van honden worden gemeten terwijl zij luisterden naar betekenisloze spraakstromen. Het onderzoek werd geleid door Attila Andics van de Eötvös Loránd Universiteit in Hongarije. Volgens newscientist.com was uit eerder werk al bekend dat honden reageren op zowel de betekenis als de intonatie van spraak, maar dit nieuwe onderzoek biedt bewijs dat de blootstelling aan taal de feitelijke neurologische werking van het hondenhier beïnvloedt.
Voor de uitvoering van de studie werden 20 honden en hun 20 Hongaarse eigenaren ingezet. De keuze voor het Hongaars was bewust; hoewel sommige talen in Oost-Europa zeer rijk zijn aan medeklinkers, is dat voor het Hongaars minder het geval. Dit is een belangrijk detail, aangezien onderzoek bij mensen uitwijst dat de focus op medeklinkers varieert per taal. Zo is deze voorkeur minder uitgesproken bij sprekers van het Deens of Mandarijn, talen waarin klinkers vaak meer informatie verschaffen over het begin en einde van een woord. Zoals beschreven door , helpt deze context om te begrijpen hoe universeel of taalafhankelijk de spraaksegmentatie is.
Tijdens de experimenten luisterden zowel de mensen als de honden naar een continue stroom van betekenisloze woorden, zonder pauzes of andere signalen die de woorden van elkaar scheidden. De onderzoekers gebruikten verschillende patronen om de reacties te testen: sommige stromen waren gebaseerd op terugkerende medeklinkers in woorden van drie lettergrepen, terwijl er ook andere varianten waren. Door de EEG-data van de honden te vergelijken met die van hun eigenaren, konden de wetenschappers vaststellen hoe de dieren de klanken filterden.
De resultaten tonen aan dat honden medeklinkers gebruiken als primaire wegwijzers om structuur aan te brengen in een ononderbroken stroom van spraak. Dit proces, ook wel segmentatie genoemd, is essentieel om individuele woorden te kunnen onderscheiden. Volgens de berichtgeving van wijst dit erop dat de cognitieve verwerking van de hond zich heeft ontwikkeld om optimaal aan te sluiten bij de menselijke communicatie.
Deze bevindingen werpen een nieuw licht op de symbiotische relatie tussen mens en hond. Het vermogen om patronen in de spraak van een eigenaar te herkennen, is cruciaal voor de dagelijkse interactie. De studie suggereert dat deze band verder gaat dan enkel aangeleerd gedrag; het strekt zich uit tot de neurologische organisatie van het brein, zoals verder uitgelicht door .