Wetenschappers hebben vastgesteld dat de planeet een snellere contractie ondergaat dan in eerdere wetenschappelijke modellen werd voorspeld. Onderzoekers van het Duitse Lucht- en Ruimtevaartcentrum (DLR) ontdekten dat de snelheid waarmee Mercurius krimpt naar schatting 10% tot 30% hoger ligt dan voorheen werd aangenomen. Volgens een artikel van universetoday.com kan dit verschil in omvang oplopen tot maximaal 23 kilometer.
De krimp van de planeet is een direct gevolg van de geodynamische evolutie. Ongeveer 4,5 miljard jaar geleden ontstond Mercurius uit hevige botsingen, waarbij de enorme hitte de planeet in een gesmolten toestand hield. Naarmate de kern van de planeet gedurende miljarden jaren afkoelde, begon het volume af te nemen. Dit proces veroorzaakte spanningen in de buitenste rotslagen, wat leidde tot het ontstaan van rimpels en steile wanden, ook wel 'scarps' genoemd. Deze structuren vormen voor astronomen het belangrijkste bewijs dat de planeet in omvang afneemt.
Tot nu toe bleek het echter lastig om de exacte mate van deze krimp te bepalen. Het oppervlak van Mercurius is namelijk bezaaid met puin en kraters door talloze inslagen over een zeer lange periode. Zoals meldt, zorgde dit debris ervoor dat tektonische kenmerken op veel plaatsen onzichtbaar waren, waardoor eerdere schattingen over de contractie onvolledig bleken.
Planetaire wetenschapper Gaku Nishiyama en zijn team van het DLR hebben deze onzekerheid aangepakt door geologische kaarten van contractiekenmerken te combineren met nieuwe data over de ruwheid van het oppervlak. De resultaten lieten zien dat in de ruigste gebieden van de planeet juist minder rimpels zichtbaar waren. Dit wijst erop dat het puin van inslagen de tektonische bewijzen simpelweg heeft bedekt. Door de krimp in gladdere gebieden te analyseren en deze data te extrapoleren naar de ruwere zones, konden de onderzoekers een accurater beeld vormen van de totale krimp van de planeet.
Deze nieuwe inzichten zijn gebaseerd op gegevens van diverse ruimtemissies, waaronder de Mariner 10, de BepiColombo-missie en de MESSENGER-sonde. Vooral de beelden van MESSENGER waren cruciaal om aan te tonen dat Mercurius tektonisch actief blijft. De bevindingen, die zijn gepubliceerd in Geophysical Research Letters en besproken door , dwingen wetenschappers om de thermische geschiedenis en de interne samenstelling van de planeet opnieuw te evalueren.
De studie benadrukt dat visuele observaties van planetaire oppervlakken misleidend kunnen zijn. Externe factoren, zoals inslagpuin, kunnen fundamentele geologische processen maskeren. Dankzij de nieuwe methode van het DLR-team is er nu een beter begrip van hoe de planeet in ons zonnestelsel structureel is ontwikkeld, zoals verder beschreven door .