Wetenschappers hebben een mechanisme ontdekt waarbij geluidsgolven vanuit zonnevlekken plasmastralen de atmosfeer van de zon in schieten. Deze ontdekking biedt nieuwe inzichten in het mysterieuze temperatuurverschil tussen het oppervlak van de zon en haar buitenste atmosfeer.
Een recent onderzoek, gepubliceerd in The Astrophysical Journal, werpt nieuw licht op de zogenaamde 'dynamische fibrillen'. Dit zijn ritmische uitbarstingen van plasma die ontspringen uit de penumbra, de buitenste halo die een zonnevlek omringt. Deze fenomenen worden gezien als een cruciale puzzelstuk in het begrijpen van de coronaverwarming: het vraagstuk waarom de buitenste atmosfeer van de zon honderden keren heter is dan het oppervlak zelf.
De rol van energieoverdracht
De kern van het probleem voor astronomen is de energieoverdracht. Men probeert te achterhalen hoe energie vanuit het binnenste van de zon naar de bovenste atmosfeer stroomt. Hoewel de algemene wetenschappelijke consensus is dat massieve magnetische velden plasma naar buiten duwen en intens verhitten, blijven de precieze details van dit proces onduidelijk. Volgens berichtgeving van universetoday.com vormen de dynamische fibrillen een potentieel mechanisme dat dit proces verder kan verklaren.
Het volgen van deze plasmastralen was voorheen uiterst moeilijk. De intense helderheid van de zon maakt het lastig om individuele slierten plasma te isoleren van de algemene brandende massa.
Gecombineerde observatiemethoden
Om dit probleem op te lossen, hebben onderzoekers Guotang Wu en Xiaoli Yan van de Yunnan Observatoria bij de Chinese Academy of Sciences verschillende databronnen gecombineerd. Op 10 januari 2023 gebruikten zij de New Vacuum Solar Telescope in Zuidwest-China om een specifieke zonnevlek in het actieve gebied NOAA 13182 te monitoren. Gedurende iets meer dan een uur namen zij elke 45 seconden beelden van de chromosfeer, de middelste laag tussen het oppervlak en de buitenste atmosfeer.
Deze grondobservaties werden vervolgens gekoppeld aan gegevens van de Chinese CHASE-zonnesatelliet en het Solar Dynamics Observatory van NASA. Deze multi-spectrale aanpak zorgde voor een gelaagd beeld van de actieve zonnevlek. In een artikel op beforeitsnews.com wordt bevestigd dat dit onderzoek specifiek gericht is op de vorming en het volgen van deze plasmastralen.
Kenmerken van de plasmastralen
Tijdens het observatieuur catalogiseerden de wetenschappers in totaal 176 individuele dynamische fibrillen. De verzamelde data onthullen een specifiek patroon in de beweging van dit plasma:
- Snelheid: De stralen stijgen gemiddeld met een snelheid van 16 km/s op. Dit is sneller dan de geluidssnelheid in het omringende plasma van de chromosfeer.
- Levensduur: De gemiddelde levensduur van een fibril is ongeveer 4,5 minuut, waarna de stralen vertragen en terugvallen naar het oppervlak.
- Afstand: Ondanks hun korte levensduur bereiken de stralen een gemiddelde lengte van 1.130 kilometer.
Bredere context van zonneonderzoek
De ontdekking past in een bredere trend van recent zonneonderzoek. De zoektocht naar de oorzaak van de extreme hitte in de corona blijft een prioriteit voor internationale ruimteorganisaties. Hoewel de specifieke details van de huidige studie uit Yunnan centraal staan, is het bredere veld van heliophysics constant in beweging, zoals blijkt uit de diverse missies en onderzoekslijnen die worden beheerd door nasa.gov.
Hoewel sommige externe platforms zoals phys.org en djmag.com geen specifieke inhoudelijke details over dit onderzoek verspreidden in de beschikbare bronnen, onderstreept de publicatie in The Astrophysical Journal de wetenschappelijke validiteit van de bevindingen. De identificatie van deze geluidsgolf-gestuurde plasmastralen brengt astronomen een stap dichter bij het volledig begrijpen van de thermodynamica van onze ster.