De weg van innerlijke zelfhaat naar een gevoel van trots is volgens activist Yvan Brys geen vanzelfsprekend proces, maar het resultaat van actief verzet. De 71-jarige man, die al sinds het begin van de jaren tachtig strijdt voor de rechten van holebi- en transgenderpersonen, stelt dat deze strijd zowel op politiek als op persoonlijk vlak gevoerd moet worden.
Brys heeft een wegbereidende rol gespeeld in de emancipatiebeweging. Volgens een artikel van apache.be was hij betrokken bij de vroege stappen die uiteindelijk leidden tot fundamentele juridische verschuivingen. Tot deze belangrijke overwinningen behoren onder meer de invoering van de antidiscriminatiewet, de legalisering van het huwelijk voor mensen van dezelfde sekse en het recht op adoptie voor LGBTQ+-koppels.
Hoewel deze wetgevende successen een cruciale verandering in de juridische status van seksuele minderheden betekenden, waarschuwt Brys voor een te rooskleurig beeld van de huidige maatschappij. In de berichtgeving van geeft hij aan dat wettelijke erkenning niet automatisch heeft geleid tot een fundamentele mentaliteitsverandering bij de brede bevolking. Er blijft volgens hem een aanzienlijke kloof bestaan tussen de formele wetgeving en de dagelijkse realiteit waarin veel mensen nog steeds geconfronteerd worden met vooroordelen.
Voor Brys is het concept 'verzet' daarom essentieel. Hij ziet dit niet enkel als een politiek instrument om externe onderdrukking tegen te gaan, maar ook als een psychologisch proces. Het individu moet weigeren de negatieve labels en maatschappelijke stigma's te internaliseren om zo de transitie van zelfhaat naar trots te kunnen maken. Deze filosofie vormde ook de basis voor vroege zichtbaarheidsprojecten.
Ondanks de huidige populariteit van Pride-vieringen blijft de activist kritisch over de tijdgeest. Hij stelt dat juridische kaders weliswaar bescherming bieden, maar dat emotionele en sociale acceptatie veel trager verloopt. De strijd voor gelijkwaardigheid is volgens hem een continu proces. De ervaringen uit de jaren tachtig, waarin activisten letterlijk de weg vrijmaakten voor volgende generaties, dienen als herinnering dat verworven rechten nooit definitief zijn en constant bewaakt moeten worden.
Uit het interview met blijkt dat Brys zijn levenslange engagement ziet als een noodzakelijk antwoord op de marginalisering van de LGBTQ+-gemeenschap. Echte emancipatie vindt volgens hem pas plaats wanneer de maatschappij verder gaat dan louter tolerantie en overgaat tot daadwerkelijk begrip en respect. De analyse van onderstreept dat de weg naar volledige gelijkwaardigheid nog steeds bezaaid is met uitdagingen, ondanks de juridische vooruitgang van de afgelopen decennia.