Een recent wetenschappelijk onderzoek naar de virale 'chair challenge' concludeert dat de fysieke test ongeschikt is om het geslacht van een persoon te bepalen. Hoewel online video's suggereren dat vrouwen de uitdaging vaker succesvol volbrengen dan mannen, blijkt het verschil in werkelijkheid minimaal.
De zogenaamde 'chair challenge' is een populaire partytruc die veelvuldig op sociale media verschijnt. Bij deze uitdaging staat een persoon op een bepaalde afstand van een muur, buigt voorover tot het hoofd de muur raakt, tilt een stoel op en probeert vervolgens weer rechtop te gaan staan zonder om te vallen. De heersende opinie in virale video's is dat vrouwen dit gemakkelijker kunnen dan mannen, waarbij vaak wordt gesteld dat dit komt door een lager zwaartepunt bij vrouwen of grotere voeten bij mannen.
Analyse van het zwaartepunt
In een onderzoek getiteld "The chair challenge: can mechanics really tell men from women?", gepubliceerd op arxiv.org, hebben onderzoekers Ronald M. Aarts en Kees Schouhamer Immink de mechanica achter deze beweging geanalyseerd. Zij modelleerden het menselijk lichaam als een reeks starre segmenten om te bepalen welke houding het gecombineerde zwaartepunt van het lichaam en de stoel het verst naar achteren plaatst.
De resultaten tonen aan dat de beperkende factor niet zozeer de hoogte van het zwaartepunt is, maar vooral de verhouding tussen de lengte van het bovenlichaam (inclusief hoofd) en de voetlengte. Voor een langzame, statische opstaan is de limiet voor een mannelijk referentiemodel ongeveer 2,36 voetlengtes en voor een vrouwelijk model 2,49 voetlengtes. Beiden zitten hiermee net onder de gebruikelijke afstand van 2,5 voetlengtes die bij de challenge wordt gehanteerd. Opvallend is dat het mannelijke model in absolute centimeters zelfs meer ruimte overhoudt.
Beperkt onderscheidend vermogen
Om de validiteit van de test te toetsen, gebruikten de onderzoekers antropometrische gegevens van 6068 deelnemers uit een Amerikaanse survey van het leger uit 2012. Hieruit bleek dat het verschil tussen de seksen nog verder krimpt: van 0,13 naar slechts 0,03 tot 0,05 voetlengtes. Dit verschil is volgens de auteurs vergelijkbaar met een halve tot een volledige Europese schoenmaat.
De statistieken laten zien dat de uitdaging voor beide groepen lastig is. Slechts 13% van de mannen en 22% van de vrouwen zou de test statisch kunnen passeren. Wanneer men probeert het geslacht van iemand te voorspellen op basis van het resultaat van de challenge, ligt de nauwkeurigheid tussen de 54% en 68%. Ter vergelijking: een muntje opgooien geeft een nauwkeurigheid van 50%, terwijl het gebruik van een meetlint een nauwkeurigheid van 83% biedt.
Andere beïnvloedende factoren
De onderzoekers stellen dat andere variabelen een veel grotere impact hebben op het succes van de challenge dan het geslacht van de persoon. Factoren zoals het type schoeisel, de leeftijd van de persoon en het gebruik van momentum (dynamische beweging in plaats van een statische opstijging) zijn doorslaggevender voor het resultaat.
Hoewel de challenge een interessante demonstratie is van statisch evenwicht en mechanica — en volgens de auteurs zeer geschikt is voor eerstejaars studenten natuurkunde — is het als instrument om sekse te bepalen volgens de publicatie op "een slechte voorspeller".
Voor wie de challenge zelf wil proberen, is er een breed scala aan stoelen beschikbaar, variërend van eenvoudige modellen zoals de ikea.com tot meer robuuste opties zoals de of de . Echter, ongeacht of men kiest voor een budgetmodel of een luxere variant zoals de , blijft de fysieke wet van het zwaartepunt de bepalende factor voor het succes van de poging.