Steeds meer webverkeer komt van bots, niet van mensen. Websites kunnen het verschil vaak niet meer zien. Een nieuw wetenschappelijk voorstel wil daar verandering in brengen met een 'Clear Human Web': een deel van het publieke internet waar alleen geverifieerde mensen binnenkomen.
Onderzoeker Lorenzo Porcelli publiceerde op 4 november 2026 een onderzoekspaper op arxiv.org waarin hij het probleem schetst. Volgens hem falen de huidige verdedigingen. Het controleren van netwerkadressen werkt niet meer, en digitale puzzels (captcha's) worden tegen betaling of via AI-agenten opgelost. Geautomatiseerd verkeer overstijgt inmiddels het menselijke verkeer.
Hoe het Clear Human Web werkt
Het Clear Human Web is een segment van het publieke web dat websitebeheerders alleen openstellen voor bezoekers met een menselijke borging. Het doel: een omgeving waarin de authenticiteit van gebruikers vaststaat, zonder dat dit meteen het einde van de privacy betekent.
Het systeem draait om een digitale portemonnee. Die presenteert persoonlijke identificatiegegevens (PID) aan een uitgever — de enige partij die als 'relying party' optreedt. In ruil daarvoor krijgt de gebruiker een beperkt aantal 'blind-signed tokens'. Die tokens bewijzen dat je een mens bent, maar bevatten zelf geen persoonlijke kenmerken.
Bezoek je een website met deze beveiligingspoort, dan verbruikt je browser één token. De site ziet alleen dat er een geldig token van een vertrouwde uitgever is gebruikt — en leert verder niets over wie je bent. Er komen geen extra velden bij de PID en er is geen nieuw protocol nodig om sites te registreren.
Maximale anonimiteit bij k = 1
Het systeem beperkt het aantal identiteiten dat één persoon per site binnen een bepaalde periode kan hebben tot een maximum van 'k'. In de meest optimale vorm is k gelijk aan 1. Tokens worden dan vervangen door pseudoniemen per site, plus een 'zero-knowledge proof' dat je de PID bezit — je bewijst iets zonder te onthullen wat het is.
Tegen wie moet het systeem bestand zijn?
Porcelli definieert het systeem aan de hand van vijf specifieke eigenschappen en zeven verschillende typen tegenstanders (adversaries). De beperking van pseudoniemen bij de uitgever speelt daarin een cruciale rol: zo blijft de menselijke verificatie overeind.
Het voorstel van Porcelli richt zich specifiek op de cryptografische beveiliging en architectuur van internetverkeer, met de focus op cryptografie, netwerkarchitectuur en de interactie tussen computers en de samenleving.
Het volledige technische kader en de bewijsvoering staan in de paper op arxiv.org, waar Porcelli uiteenzet hoe de balans tussen menselijke verificatie en anonimiteit gewaarborgd kan blijven in een tijdperk van dominante automatisering.