Het ijsverlies van de Thwaites-gletsjer in Antarctica lijkt voor de komende anderhalve eeuw onvermijdelijk. Recente simulaties wijzen uit dat de gletsjer zal blijven krimpen, zelfs in hypothetische scenario's waarin de oceanen aanzienlijk zouden afkoelen. Dit werpt een nieuw licht op de stabiliteit van deze ijsmassa, die een cruciale rol speelt in de wereldwijde zeespiegelstijging.
De Thwaites-gletsjer staat in wetenschappelijke kringen bekend als de 'doomsday glacier' vanwege de potentiële impact van een volledige instorting. Hoewel de huidige opwarming van het zeewater de belangrijkste drijfveer is achter het smeltproces, suggereert onderzoek dat de terugtrekking van het ijs inmiddels een eigen dynamiek heeft gekregen. Volgens een analyse van newscientist.com blijft de gletsjer ijs verliezen, zelfs wanneer de invloed van warme oceanen volledig uit het model wordt weggelaten.
Om deze conclusie te trekken, heeft een team onder leiding van Rosie Williams van de British Antarctic Survey gebruikgemaakt van drie verschillende computermodellen. In deze experimenten werd de smelting door de oceaan volledig uitgeschakeld om de fundamentele stabiliteit van het ijs te testen. Hoewel een dergelijke extreme afkoeling in de realiteit onmogelijk is, bleek uit de resultaten dat de gletsjer voor minstens 150 jaar onstabiel blijft. Dit betekent dat een aanzienlijk deel van het toekomstige ijsverlies reeds vaststaat, ongeacht hoe effectief wereldwijde maatregelen om de opwarming van de aarde te beperken zullen zijn.
De omvang van de Thwaites-gletsjer is enorm; de breedte is vergelijkbaar met die van Florida of Groot-Brittannië. Samen met de nabijgelegen Pine Island-gletsjer vormt dit gebied de grootste bron van ijsverlies op het Antarctische continent. Zoals meldt, dragen deze twee gletsjers momenteel het meest bij aan de stijging van de zeespiegel, waarbij de snelheid van het verlies voortdurend toeneemt.
De wetenschappelijke bezorgdheid over Thwaites komt voort uit de functie van de gletsjer als een soort stabilisator voor de bredere West-Antarctische ijskap. Een volledige collaps zou een kettingreactie kunnen veroorzaken, wat kan leiden tot een destabilisatie van grote delen van het continent. In een extreem scenario zou dit kunnen resulteren in een stijging van de wereldwijde zeespiegel met ongeveer 5 meter. De onvermijdelijkheid van het ijsverlies voor de komende 150 jaar, zoals beschreven door , benadrukt de ernst van de situatie.
Interessant is dat de modellen een contrast laten zien met andere ijsmassa's in de regio. Terwijl Thwaites onherroepelijk krimpt, suggereren de simulaties dat een naburige gletsjer onder bepaalde omstandigheden juist zou kunnen groeien. Dit wijst op een complexe wisselwerking tussen verschillende ijsstromen in West-Antarctica, waarbij de dynamiek van de ene gletsjer invloed kan hebben op de andere.
Door deze nieuwe inzichten verschuift de focus van het onderzoek. Omdat het verlies van ijs voor de nabije toekomst onvermijdelijk lijkt, richten wetenschappers zich nu meer op het bepalen van de exacte timing en de snelheid van de uiteindelijke instorting. De gedetailleerde mechanismen achter dit proces blijven een centraal punt van aandacht in de berichtgeving van .