Tien bewoners van het woonzorgcentrum Huize Sint-Anna in Lanaken hebben deelgenomen aan de Maasrun. De jaarlijkse loopwedstrijd, die wordt georganiseerd door de gemeente Lanaken en de atletiekvereniging ATLA, stond deze keer in het teken van inclusiviteit voor een bijzondere groep deelnemers. De bewoners legden de afstand van 10 kilometer af vanuit loopbuggy's.
Het initiatief kwam van Sigrid Moreaux, ergotherapeute bij woonzorgcentrum Ludinaca. Samen met Bessemerberg vormt dit centrum de vzw Huize Sint-Anna. Volgens berichtgeving van vrtnws.be kreeg Moreaux de inspiratie voor dit project tijdens de Antwerp 10 Miles, waar zij een ander rusthuis zag dat op een soortgelijke manier deelnam. De locatie van het woonzorgcentrum in het centrum van Lanaken, vlakbij de finish, maakte het bovendien eenvoudig voor bewoners om als supporter aanwezig te zijn, wat leidde tot het idee om hen ook actief te laten meedoen.
Om de bewoners door het parcours te loodsen, werd een team van ongeveer 25 lopers ingezet. Deze groep bestond uit medewerkers, stagiairs en familieleden. Per bewoner waren er minstens twee begeleiders die elkaar tijdens de loop afwisselden. Hoewel Moreaux aangaf dat het parcours op sommige momenten pittig was, verliep de rit vlot op de vlakke stukken en bij meewind. De ergotherapeute concludeerde dat de bewoners echt hebben genoten van de ervaring.
Voor sommige deelnemers had de loop een sterke emotionele lading. Harry Bulté duwde bijvoorbeeld mee met zijn vader, Bèr, die een van de eerste bewoners was die zich kandidaat stelde. Hoewel zijn vader vroeger niet sportief was, toonde hij veel enthousiasme. Bulté vertelde aan dat de loop ook herinneringen opriep aan zijn moeder, die in 2022 overleed en eveneens in het woonzorgcentrum verbleef. Dit zorgde voor emotionele momenten tijdens het parcours.
Het absolute hoogtepunt van de dag vond plaats tijdens de laatste honderden meters in de Stationsstraat. In de laatste 500 tot 600 meter voor de finish stond het publiek massaal aan beide kanten van de weg om de deelnemers toe te juichen. Volgens Bulté reageerden de bewoners hierop door te lachen, te zwaaien en te klappen met de omstanders. Voor de begeleiders was de fysieke inspanning echter merkbaar; Bulté gaf aan dat het duwen van de buggy zwaarder was dan het lopen zelf, waarbij vooral de schouders en bovenarmen werden belast.