Er is een nieuw wetenschappelijk concept ontwikkeld voor een ruimtemissie die in 2061 een historische rendezvous met de komeet Halley zou kunnen realiseren. In tegenstelling tot eerdere vluchtige passages, beoogt dit plan om de snelheid en richting van de komeet volledig te matchen, waardoor een sonde voor langere tijd bij het object kan blijven.
De komeet Halley staat bekend als een van de meest iconische objecten in ons zonnestelsel, maar een gedetailleerde studie van het oppervlak is tot nu toe zeer moeilijk gebleken. Tijdens de passage in 1986 werd de zogenaamde "Halley Armada" ingezet, waarbij onder andere de Giotto-sonde van de ESA en diverse Sovjet-Vega-sondes betrokken waren. Deze missies waren echter beperkt tot korte fly-bys, waardoor er slechts enkele uren aan data kon worden verzameld in de halo van de komeet. Dit liet veel onbeantwoorde vragen over over de fysieke structuur van het object.
De grootste hindernis voor een succesvolle rendezvous is de specifieke baan van de komeet. Volgens berichtgeving van universetoday.com beweegt Halley zich in een retrograde baan met een extreme inclinatie van 162 graden. Om een ruimtevaartuig in deze baan te manoeuvreren, is normaal gesproken een enorme hoeveelheid energie vereist. Eerdere concepten voor een dergelijke missie waren vaak afhankelijk van technologieën die nog niet volledig waren gevalideerd, zoals superzware lanceerders of geavanceerde nucleair-elektrische voortstuwingssystemen.
Om deze technische barrières te doorbreken, hebben onderzoekers van de Khalifa University en hun co-auteurs een alternatieve strategie voorgesteld in een pre-print op arXiv. De kern van dit plan is het gebruik van opeenvolgende planetaire zwaartekrachtassists. In plaats van te vertrouwen op hypothetische motoren, stelt het team voor om de zwaartekracht van andere planeten te benutten om de koers te wijzigen. Zoals uitlegt, zou een enkele manoeuvre onvoldoende zijn, maar door strategisch gebruik te maken van zowel Jupiter als Saturnus, kan het vaartuig de benodigde richtingverandering ondergaan.
Deze aanpak maakt het mogelijk om gebruik te maken van bestaande technologie, zoals Hall-effect thrusters. Dit type voortstuwing is reeds beproefd, wat de praktische haalbaarheid van de missie aanzienlijk vergroot. Het voorgestelde missieprofiel voorziet in een vaartuig met een startmassa van ongeveer 2000 kg, inclusief brandstof en wetenschappelijke instrumenten. De energievoorziening zou worden gewaarborgd door een Radioisotope Thermal Generator (RTG), die de continue, langzame verbranding van de thrusters ondersteunt.
Het traject is zorgvuldig gepland: een eerste passage bij Jupiter zorgt voor de nodige snelheidswinst richting Saturnus. Een tweede assist bij Saturnus wordt vervolgens ingezet om het orbitale vlak van de sonde aan te passen aan de hoge inclinatie van de komeet. Volgens de analyse van zorgt deze methode ervoor dat er voldoende "droge massa" overblijft voor wetenschappelijke instrumenten.
Indien dit plan wordt uitgevoerd, zou de mensheid in 2061 voor het eerst een sonde in een stabiele positie ten opzichte van de komeet Halley kunnen brengen. Dit zou een ongekende kans bieden om de samenstelling en structuur van dit hemellichaam nauwkeurig in kaart te brengen. De innovatieve route via de gasreuzen maakt zo een missie mogelijk die voorheen als technisch onhaalbaar werd beschouwd, zoals verder beschreven door .