Klassieke muziek en jazz zijn sinds het midden van de twintigste eeuw aanzienlijk eenvoudiger en uniformer geworden. De complexiteit van deze traditioneel als 'ingewikkeld' beschouwde genres nadert nu die van pop en rock. Dat concluderen Italiaanse onderzoekers in een studie die is gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Scientific Reports.
Analyse van vier eeuwen muziek
Voor het onderzoek analyseerden Niccolò Di Marco van de Universiteit van Tuscia en zijn collega's Walter Quattrociocchi de melodieën en harmonieën van 21.480 muziekstukken en composities die tussen 1600 en 2021 zijn geschreven. natureasia.com richtten de onderzoekers zich specifiek op melodische en harmonische transities in de muziek.
De wetenschappers werkten met MIDI-bestanden, een digitale representatie van muziek, en pasten daarop methoden uit de complexiteitswetenschappen toe. "We hebben eerst overwogen hoe we de 'complexiteit' van muziek konden meten op een manier die vergelijkbaar is met benaderingen die voor tekst worden gebruikt," co.uk. Na bestudering van de literatuur bleek dat werken met MIDI-bestanden de meest robuuste methode was.
Klassieke muziek bereikte hoogtepunt vóór 1900
De resultaten tonen aan dat de complexiteit van klassieke muziek vóór 1900 op verschillende momenten toenam en afnam, maar gedurende de twintigste eeuw opvallend daalde. sciencenews.org waren klassieke composities uit het begin van de twintigste eeuw complexer dan pop-, rock-, elektronische of hiphop-nummers uit de hele eeuw.
Na het midden van de twintigste eeuw nam de complexiteit van klassieke en jazz-stukken echter sterker af. De muziek werd structureel steeds meer vergelijkbaar met hedendaagse, minder complexe genres.
Jazz piekte in de jaren vijftig en zestig
Ook jazz onderging een vergelijkbare ontwikkeling. De complexiteit van jazz-composities bereikte zijn hoogtepunt in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw, maar nam daarna gestaag af. musictech.com, wijst de analyse erop dat "zelfs blijvende genres zoals klassieke muziek en jazz een merkbare vereenvoudiging hebben ondergaan vergeleken met hun oorsprong."
Deze trend geldt niet alleen voor nieuwere genres. Het onderzoek toont aan dat traditioneel complexe muziekstijlen dezelfde richting opgaan als popmuziek, die al langer bekend staat om relatief eenvoudige structuren.
Digitalisering als mogelijke oorzaak
De onderzoekers suggereren dat de digitalisering van muziek mogelijk invloed heeft op de compositie van verschillende genres. Door digitalisering kunnen artiesten gemakkelijker toegang krijgen tot opgenomen muziek en zich daarop laten inspireren. openforucoau zou dit kunnen verklaren waarom muziek over het algemeen homogener en minder complex is geworden.
Eerdere studies hebben al aangetoond dat populaire songteksten en melodieën in de afgelopen jaren eenvoudiger zijn geworden. Het was echter onduidelijk of historisch complexe genres zoals klassieke muziek en jazz op vergelijkbare wijze waren beïnvloed. Dit onderzoek bevestigt dat deze ontwikkeling zich inderdaad ook in deze genres heeft voorgedaan.
Beperkingen van het onderzoek
De onderzoekers erkennen dat hun studie bepaalde beperkingen kent. MIDI-bestanden zijn sterk afhankelijk van een twaalftoonsysteem, waardoor het nauwkeurig meten van nootselecties bij het transcriberen moeilijk is. co.uk, concentreerden de wetenschappers zich daarom voornamelijk op het analyseren van melodische en harmonische transities.
Desondanks biedt het onderzoek waardevolle inzichten in de evolutie van muziek over een periode van meer dan vier eeuwen. De bevindingen suggereren dat muzikale complexiteit niet statisch is, maar onderhevig aan culturele en technologische veranderingen.
Niet per se een negatieve ontwikkeling
Hoewel de studie aantoont dat muziek eenvoudiger is geworden, benadrukken de onderzoekers dat dit niet noodzakelijkerwijs een negatieve ontwikkeling is. Muzikanten vinden blijkbaar nieuwe manieren om hoogwaardige muziek te creëren, ook binnen eenvoudigere structuren. De afname in complexiteit weerspiegelt mogelijk veranderende luistergewoonten en de manier waarop muziek wordt geproduceerd en geconsumeerd in het digitale tijdperk.
De studie werpt een nieuw licht op de langetermijnontwikkeling van muzikale genres en roept vragen op over de toekomstige richting van muziekcompositie in een steeds meer gedigitaliseerde wereld.