Wetenschappers hebben voor het eerst het volledige genoom van Jonathan in kaart gebracht, een reuzenschildpad die bekendstaat als het oudste landdier ter wereld. Het onderzoek naar dit dier, dat leeft op het eiland Saint Helena in de Zuid-Atlantische Oceaan, werpt een nieuw licht op de biologische processen die een extreme levensduur mogelijk maken.
Jonathan behoort tot de soort Aldabrachelys gigantea. Terwijl leden van deze soort gemiddeld een leeftijd van ongeveer 80 jaar bereiken, is Jonathan naar schatting inmiddels 194 jaar oud. Om te begrijpen hoe hij deze biologische grens zo ruimschoots heeft overschreden, hebben onderzoekers zijn genetische blauwdruk geanalyseerd. Volgens een artikel van newscientist.com wijst de data op een uitzonderlijk efficiënt systeem voor het herstel van DNA en optimale mitochondriale functies.
De mitochondriën in de cellen van de schildpad fungeren als energieleveranciers. De analyse laat zien dat deze systemen bij Jonathan opvallend jong zijn gebleven. In de berichtgeving van wordt vermeld dat deze functies nog steeds net zo effectief werken als bij een exemplaar van slechts vijf jaar oud. Deze constante energietoevoer stelt het lichaam in staat om genetische fouten sneller te corrigeren en de natuurlijke slijtage die gepaard gaat met veroudering effectiever tegen te gaan.
Een van de meest intrigerende bevindingen is de gelijkenis tussen de genetische aanpassingen van de schildpad en die van menselijke supercentenariërs, oftewel mensen die extreem oud worden. Dit suggereert dat de mechanismen die veroudering vertragen mogelijk universeel zijn over verschillende diersoorten heen. Stephen Clark van de Kallel Foundation in Nashville stelt dat deze studie bevestigt dat verouderingsprocessen fundamentele, gedeelde kenmerken hebben. De Kallel Foundation richt zich specifiek op methoden om de gezonde levensspanne van mensen te verlengen, waarbij genetische uitzonderingen zoals Jonathan als cruciale bron van informatie dienen.
De geschiedenis van Jonathan is nauw verbonden met het Britse territorium Saint Helena. Hij is vermoedelijk in 1882 naar het eiland gebracht, waarschijnlijk vanuit het Aldabra-atol. Bij zijn aankomst werd hij al geschat op een leeftijd van ongeveer vijftig jaar, wat de basis vormt voor de huidige schatting van bijna twee eeuwen. Het eiland staat overigens ook bekend als de plek waar Napoleon Bonaparte in 1815 in ballingschap leefde.
Manel Esteller, verbonden aan het Josep Carrer, benadrukt dat het bestuderen van dergelijke natuurlijke uitzonderingen essentieel is om de algemene wetten van veroudering te begrijpen. Zoals beschreven door , biedt het genoom van deze schildpad een unieke kans om de biologische grenzen van de levensduur te verkennen. Door te analyseren hoe Jonathan genetische schade voorkomt, hopen wetenschappers nieuwe inzichten te verkrijgen die mogelijk ook relevant zijn voor de menselijke gezondheid en levensverlenging. De resultaten van dit onderzoek onderstrepen de complexiteit van veroudering en de rol van specifieke genetische markers in het behoud van cellulaire vitaliteit over een zeer lange periode, zoals uiteengezet door .