Een baanbrekend voortstuwingssysteem dat satellieten in staat stelt om te 'ademen' in de bovenste lagen van de atmosfeer, staat op het punt een cruciale testfase in te gaan. Het gaat om 's werelds eerste luchtademende elektrische thruster, ontworpen om te opereren in de zogeheten 'very low Earth orbit' (VLEO) — een relatief onontgonnen gebied tussen ongeveer 150 en 300 kilometer boven het aardoppervlak.
Volgens space.com zou de geplande testvlucht een doorbraak kunnen betekenen voor de verkenning van deze lage banen. Het concept wijkt fundamenteel af van conventionele raketmotoren: in plaats van zware brandstoftanks mee te slepen, verzamelt het systeem de ijle luchtdeeltjes die op deze hoogtes nog aanwezig zijn, ioniseert ze en versnelt ze om stuwkracht te genereren.
De groeiende belangstelling voor VLEO komt voort uit de praktische voordelen die deze regio biedt. Satellieten die dichter bij de aarde opereren, kunnen scherpere beelden maken voor aardobservatie, communicatiesignalen met minder vertraging verzenden en zijn bovendien goedkoper te lanceren. Het grote struikelblok is echter de atmosferische weerstand: de resterende luchtdeeltjes remmen satellieten af, waardoor ze zonder correcties terug zouden vallen naar de aarde. Een luchtademende motor zou dit probleem elegant oplossen door dezelfde atmosfeer die de weerstand veroorzaakt, om te zetten in brandstof.
De technische uitdagingen zijn niettemin aanzienlijk. De luchtdichtheid op VLEO-hoogtes is extreem laag, wat betekent dat de motor over grote inlaatoppervlakken moet beschikken om voldoende deeltjes op te vangen. Daarnaast vormt de agressieve atomaire zuurstof in deze atmosfeerlagen een serieuze bedreiging voor conventionele satellietmaterialen. Ook het ionisatieproces zelf vereist een uiterst efficiënt ontwerp om netto stuwkracht te kunnen leveren zonder buitensporig energieverlies.
De berichtgeving van wijst erop dat een testvlucht nu concreet in zicht komt. Een succesvolle demonstratie zou niet alleen de werking van de thruster moeten bevestigen, maar ook waardevolle gegevens opleveren over de prestaties onder wisselende atmosferische omstandigheden. Bij een positief resultaat opent zich de deur naar een geheel nieuwe klasse van satellieten die langdurig op lage hoogte kunnen functioneren — met mogelijke toepassingen variërend van verbeterde aardobservatie tot het opruimen van ruimtepuin, een probleem dat in de lagere banen steeds nijpender wordt.
De ontwikkeling van luchtademende voortstuwing is overigens geen exclusief project van één land of bedrijf. Ook Europese ruimtevaartorganisaties en commerciële spelers hebben de afgelopen jaren interesse getoond in vergelijkbare technologie. De huidige aankondiging geldt echter als een van de meest concrete stappen richting een daadwerkelijke ruimtetest. Details over het precieze lanceervenster en het satellietplatform dat voor de test zal worden gebruikt, zijn nog niet bekendgemaakt. De komende maanden zullen naar verwachting meer duidelijkheid brengen over de planning en de technische specificaties van deze innovatieve thruster.