Documentairemaker Lidewij Nuitten volgde elf jaar lang haar buurvrouw Lamia en haar drie kinderen uit Brussel. Wat begon als een korte opdracht voor televisie, groeide uit tot de rauwe VRT Canvas-reeks On ira tous au paradis over opgroeien in de grootstad.
Het begon in 2015 met een opdracht voor de rubriek 'Mijn straat' in het VRT 1-programma Iedereen beroemd. Lidewij Nuitten filmde de bewoners van haar eigen straat en leerde daar Lamia kennen: een alleenstaande moeder met drie kinderen, Mehdi, Meissa en Zaher. Er ontstond meteen een bijzondere band, zo meldt tvvisie.be. Reden genoeg voor Nuitten om het gezin op lange termijn te blijven volgen.
Van vluchtige ontmoeting naar diepgaand portret
Wat Nuitten meteen opviel, was de openheid van Lamia. De moeder deelde zonder aarzelen zeer persoonlijke details over haar gezinssituatie en familiegeschiedenis. Die eerlijkheid verraste de filmmaker zo zeer, dat ze Lamia zelfs vroeg of ze zich wel bewust was van de camera. Voor Lamia was die openheid vanzelfsprekend. Goede nabuurschap is voor haar een kernwaarde: mensen die elkaar in de stad negeren, vindt ze onacceptabel.
Door die sterke klik besloot Nuitten in de zomer van 2016 de familie Benabbas te blijven filmen. De opnames liepen door tot de zomer van 2026, toen het jongste kind meerderjarig werd en de gezinsleden hun eigen weg opgingen. Het resultaat: elf jaar aan beelden, honderden uren filmmateriaal en de VRT Canvas-reeks On ira tous au paradis.
Een coming-of-age verhaal in de stad
De serie is een confronterend én ontwapenend 'coming-of-age'-verhaal. Centraal staat een gezin dat probeert te overleven en te groeien tussen het "Brusselse beton". Nuitten toont zowel de kracht als de kwetsbaarheid van de familie. Lamia is volgens haar een moeder die haar eigen pijn openlijk durft te delen, maar er tegelijk alles aan doet om haar kinderen te beschermen en hen kansen te geven in de complexe stedelijke omgeving van Brussel.
De documentaire stelt ook fundamentele vragen: wat dromen de kinderen, en hoe groeien zij op als "Brusselaars van de toekomst"? Daarnaast belicht de reeks de menselijke verbinding over ideologische grenzen heen. Zo stelt Nuitten in een artikel van dekrantenkoppen.be dat je kan botsen over thema's als hoofddoeken of homofobie zonder elkaars vijand te worden.
Impact en persoonlijke visie
Nuitten hoopt dat het verhaal van de familie Benabbas de kijkers een "tikkeltje milder" maakt. De betrokkenen zagen de filmmaker trouwens niet primair als tv-maker, maar simpelweg als buurvrouw. Dat gaf de beelden hun intimiteit. Zoals vrt.be vermeldt, zorgde die vertrouwensband ervoor dat de camera een natuurlijke plek kreeg in het dagelijks leven van het gezin.
Buiten haar werk als documentairemaker is Nuitten ook actief in familieonderzoek. Zo ontdekte ze onlangs een brief uit 1944 in haar familiearchief, gericht aan een Canadese majoor. De vondst gaf haar een diep gevoel van dankbaarheid tegenover de generatie bevrijders. Over haar persoonlijke achtergrond is verder weinig bekend, al vermeldt ze op haar eigen lidewij.be enkele persoonlijke voorkeuren, zoals haar lievelingskleur geel.