Astronomen zoeken naar antwoorden op een reeks raadsels die zijn blootgelegd door de James Webb Space Telescope (JWST). De telescoop heeft objecten waargenomen die volgens de huidige wetenschappelijke modellen niet zouden mogen bestaan, waaronder extreem zware zwarte gaten in een tijdperk vlak na de oerknal en compacte, roodachtige verschijnselen die bekendstaan als de 'Little Red Dots'. Een nieuwe hypothese stelt dat de sleutel tot deze mysteries ligt in de gewelddadige interacties tussen sterren in de beginfase van het universum.
Volgens een analyse van space.com zouden botsingen tussen sterren in het vroege heelal veel vaker zijn voorgekomen dan in de huidige kosmische tijd. In het prille begin waren sterrenclusters namelijk veel dichter op elkaar gepakt. Deze extreme compactheid zorgde ervoor dat sterren regelmatig met elkaar versmolten, wat leidde tot de vorming van gigantische sterren met een enorme massa.
Deze massieve sterren hebben een korte levensduur, maar hun einde is spectaculair. Wanneer zij instorten, laten zij zwarte gaten achter die al bij hun ontstaan een veel grotere massa hebben dan de zwarte gaten die we vandaag de dag kennen uit stellaire processen. Dit mechanisme biedt een verklaring voor de aanwezigheid van supermassieve zwarte gaten die in de korte tijd na de oerknal al een omvang hadden bereikt die theoretisch onmogelijk werd geacht. Zoals beschreven door , versnelt dit proces de groei van zwarte gaten aanzienlijk.
Naast de zwarte gaten werpt deze theorie een nieuw licht op de 'Little Red Dots'. Dit zijn kleine, compacte objecten met een opvallende rode kleur, wat meestal duidt op een enorme afstand of de aanwezigheid van veel kosmisch stof. Wetenschappers twijfelden tot nu toe of deze objecten zeer dichte sterrenstelsels waren of actieve zwarte gaten die materie opslokken. De theorie over stellaire collisies, vermeld op , suggereert dat de constante versmelting van sterren in compacte clusters een kern creëert die zowel massief als compact is. De rode kleur zou dan het gevolg zijn van de gas- en stofwolken die rond deze turbulente centra draaien.
De implicaties van deze ontdekking zijn groot voor de moderne kosmologie. De traditionele opvatting was dat zwarte gaten hun massa langzaam opbouwden door het absorberen van omringend gas. Echter, als directe botsingen tussen sterren inderdaad een dominante rol speelden, moet het model van de vroege evolutie van het universum worden herzien. Het suggereert een veel dynamischer en gewelddadiger proces van vorming in de eerste miljarden jaren na de oerknal.
Hoewel de data van de James Webb Space Telescope nog steeds intensief worden bestudeerd, biedt dit inzicht in stellaire botsingen een noodzakelijke brug tussen theoretische fysica en de waarnemingen uit de diepe ruimte. De mogelijkheid dat vroege sterrenclusters fungeerden als 'smeltkroezen' voor massieve objecten helpt verklaren waarom bepaalde fenomenen in het vroege universum zo ongebruikelijk groot en compact lijken, zoals verder uitgelicht door .