De psychiatrische zorg staat aan de vooravond van een significante transformatie in de wijze waarop mentale stoornissen worden vastgesteld. De DSM, wereldwijd beschouwd als het leidende handboek voor psychiatrische diagnoses, zal biologische markers gaan integreren. Deze ontwikkeling markeert een fundamentele overgang van een puur observationele benadering naar een model dat sterker rust op biologische bewijslast.
Tot op heden berustten diagnoses in de psychiatrie grotendeels op klinische observaties en de subjectieve rapportage van symptomen door de patiënt. Een arts controleerde of een patiënt voldeed aan een vooraf vastgesteld aantal criteria uit een lijst. Volgens een analyse van livescience.com ontbrak het echter aan objectieve, fysieke tests die een diagnose onomstotelijk konden bevestigen, in tegenstelling tot de somatische geneeskunde waar een bloedtest bijvoorbeeld een ziekte kan aantonen.
De integratie van biologische markers beoogt dit tekort aan objectiviteit aan te pakken. Door gebruik te maken van biologische markers en andere biologische indicatoren, kunnen psychiaters een nauwkeuriger beeld krijgen van de fysieke processen in de hersenen en het lichaam. Een psychiater legt uit dat biologische markers hiermee een formele rol gaan spelen bij het diagnosticeren van aandoeningen, zoals beschreven in de berichtgeving van .
Deze verschuiving heeft potentieel grote gevolgen voor de dagelijkse praktijk van de geestelijke gezondheidszorg, met name op het gebied van gepersonaliseerde geneeskunde. Wanneer een diagnose niet langer uitsluitend op gedrag is gebaseerd, maar ondersteund wordt door biologische markers, kunnen behandelingen specifieker worden afgestemd op het biologische profiel van de individuele patiënt. Dit kan de zorg beïnvloeden, aldus .
De aanpassing van de DSM volgt uit nieuwe wetenschappelijke inzichten. Hoewel de DSM vaak als de "bijbel" van de psychiatrie wordt aangeduid, is het handboek altijd geëvolueerd op basis van nieuwe wetenschappelijke inzichten. De overgang naar biologische markers wordt daarom gezien als de volgende logische stap in de evolutie van de zorg, waarbij de grens tussen fysieke en mentale geneeskunde verder vervaagt, zoals verder uitgewerkt door .