Een koppel uit het Antwerpse is geschokt nadat ze ontdekten dat de thuisoppasser die voor hun zieke zoontje van vijf jaar zorgde, eerder veroordeeld was voor zedenfeiten met een minderjarige. De man werkte via zorgorganisatie i-mens, maar de ouders vragen zich af hoe iemand met zo'n verleden opnieuw alleen met kwetsbare kinderen kon werken. Volgens berichtgeving van hln.be beschikte de oppasser nochtans over het wettelijk vereiste attest.
Onverwachte ontdekking na maanden zorg
De ouders maakten gebruik van de diensten van i-mens voor de opvang van hun zoontje, dat door ziekte extra zorg nodig had. De thuisoppasser kwam gedurende meerdere maanden bij het gezin over de vloer. Pas later ontdekten de ouders het gerechtelijke verleden van de man. "We wilden geen argwaan wekken zolang ons kind nog bij hem was", verklaarden de ouders aan . Ze hielden hun ontdekking aanvankelijk voor zich uit angst voor mogelijke repercussies voor hun kind.
De zaak roept ernstige vragen op over de screeningprocedures binnen de zorgsector. Hoe kon iemand met een veroordeling voor zedenfeiten met een minderjarige toch aan de slag bij een erkende zorgorganisatie? De ouders stellen dat de oppasser over de nodige attesten beschikte, wat erop wijst dat de bestaande controlesystemen mogelijk tekortschieten.
Reactie van i-mens
Zorgorganisatie i-mens, die de thuisoppasser tewerkstelde, werd geconfronteerd met de beschuldigingen. Volgens de berichtgeving van benadrukt de organisatie dat zij de wettelijk vereiste screeningsprocedures volgt. Het is echter onduidelijk of de veroordeling van de man niet naar boven kwam tijdens deze controles, of dat er andere omstandigheden meespeelden waardoor hij toch goedgekeurd werd.
De zaak illustreert een breder maatschappelijk probleem: de balans tussen re-integratie van veroordeelden en de bescherming van kwetsbare groepen. Werkgevers in de zorgsector zijn wettelijk verplicht om bepaalde controles uit te voeren, maar de effectiviteit daarvan staat ter discussie.
Wettelijk kader onder de loep
In België moeten personen die met minderjarigen werken een uittreksel uit het strafregister voorleggen. Voor bepaalde functies volstaat een standaard uittreksel echter niet, en is een specifiek model vereist dat ook bepaalde zedenfeiten vermeldt. De vraag rijst of de oppasser in kwestie het juiste type attest heeft voorgelegd, en of i-mens de nodige verificaties heeft uitgevoerd.
De ouders hebben inmiddels stappen ondernomen om de situatie aan te kaarten. Ze hopen dat hun verhaal bijdraagt aan strengere controles, zodat andere gezinnen niet in dezelfde situatie terechtkomen. De zaak onderstreept het belang van transparantie en grondige screening in de zorgsector, waar vertrouwen essentieel is.
Vervolgstappen
Het is nog onduidelijk of de ouders een formele klacht hebben ingediend bij de bevoegde instanties. Ook is niet bekend of i-mens interne maatregelen heeft genomen tegen de betrokken oppasser. De berichtgeving van werpt alvast een schril licht op de kwetsbaarheid van het systeem en de mogelijke gevolgen voor gezinnen die vertrouwen op professionele zorgverleners.
De zaak zal ongetwijfeld leiden tot verdere discussies over de screening van zorgpersoneel en de verantwoordelijkheid van zorgorganisaties om de veiligheid van hun cliënten te garanderen. Voor de getroffen familie blijft het een pijnlijke ervaring die het vertrouwen in het zorgsysteem ernstig heeft geschaad.