In Spanje is Marcos Rodríguez Pantoja overleden op 80-jarige leeftijd. De man stond internationaal bekend als de 'wolvenjongen' vanwege zijn ongebruikelijke jeugd, waarin hij twaalf jaar lang opgroeide binnen een roedel wolven. Volgens berichtgeving van vrtnws.be keerde hij later in zijn leven terug naar de menselijke samenleving, hoewel hij altijd met heimwee bleef terugkijken op zijn tijd in de natuur, die hij als de gelukkigste periode van zijn bestaan beschreef.
Het levenspad van Rodríguez Pantoja werd al vroeg getekend door tragedie en ontbering. Hij werd geboren op 7 juni 1946 in Añora, gelegen in de provincie Córdoba. In het naoorlogse Spanje kampte zijn gezin met grote armoede, wat leidde tot een verhuizing naar Madrid. Daar overleed zijn moeder toen hij pas drie jaar oud was. Na het hertrouwen van zijn vader verhuisde het gezin naar Fuencaliente in de Sierra Morena, waar de vader probeerde te overleven door houtskool te branden.
De situatie thuis was precair; Rodríguez Pantoja werd mishandeld door zijn stiefmoeder. Omdat het inkomen van zijn vader onvoldoende was om het gezin te onderhouden, werd de jongen door zijn vader verkocht aan een lokale landeigenaar. In ruil voor een hut en een paard werd de jongen ondergebracht bij een geitenherder om het vak te leren. Tijdens deze periode leerde hij essentiële overlevingstechnieken, zoals het maken van vuur, het vinden van water en voedsel, en het vangen van patrijzen en konijnen met behulp van vallen gemaakt van bladeren en takjes.
Na het overlijden van de geitenherder raakte de toen zevenjarige jongen volledig geïsoleerd. Uit angst om door de landeigenaar te worden teruggebracht naar zijn vader, begon hij zich te verstoppen en op eigen kracht te overleven. Hij observeerde de omringende dieren om te bepalen welke wortels en bessen eetbaar waren. Zo volgde hij wilde zwijnen naar begraven knollen, die hij vervolgens voor zichzelf claimde door de dieren met stenen te verjagen.
Uiteindelijk vond Rodríguez Pantoja aansluiting bij een roedel wolven. Hij vertelde later dat hij op een dag een wolvenhol binnenging om met welpen te spelen en daar in slaap viel. Hoewel hij aanvankelijk een uithaal kreeg van de moederwolf toen hij probeerde een stuk hertenvlees af te pakken, kreeg hij uiteindelijk toch voedsel toegewezen. In de loop der tijd werd hij een integraal onderdeel van de groep. Hij nam een actieve rol aan binnen de roedel door voedsel te verzamelen voor de welpen en door te huilen om de groep te waarschuwen bij naderend gevaar.
Zijn bijzondere ervaringen en de overgang van een wild bestaan naar een menselijk leven hebben later ook de basis gevormd voor een verfilming van zijn verhaal. Hoewel hij uiteindelijk weer een plek vond onder de mensen, bleef de band met de natuur en de herinnering aan zijn tijd tussen de wolven een centraal thema in zijn leven.