Kort na de catastrofale gebeurtenis die leidde tot het uitsterven van de dinosauriërs, waren er in Noord-Amerika al grote alligators actief in de waterwegen. De ontdekking van de Mandrasuchus milleri biedt nieuwe inzichten in hoe bepaalde roofdieren konden overleven en zelfs uitbreiden in een wereld die getekend was door een apocalyptische inslag.
Volgens een artikel van newscientist.com wordt deze soort beschouwd als de oudste bekende vertegenwoordiger van de alligator-groep. De dieren waren ongeveer twee meter lang en vertoonden anatomische kenmerken die sterk lijken op die van de huidige alligators, zij het op een kleinere schaal. Een opvallend kenmerk was hun gebit: scherpe voortanden voor het vangen van prooien en ronde, molie-achtige achtertanden die ideaal waren voor het kraken van harde schalen van schelpdieren.
Het onderzoek is gebaseerd op fossiele resten van circa vijftien verschillende individuen. Deze hoeveelheid vondsten suggereert dat de soort in die periode zeer talrijk was. De wetenschappers vermoeden dat de Mandrasuchus milleri een tactiek van hinderlagen hanteerde nabij zoetwaterkanalen en mogelijk holen gebruikte als schuilplaats.
De veerkracht van crocodiliën tijdens de overgang na het Krijt is een centraal punt in dit onderzoek. Terwijl alle niet-vliegende dinosauriërs verdwenen, bleken groepen zoals de alligatoriden, gavials en echte krokodillen beter in staat om te overleven. Binnen de alligatoriden bestaat een splitsing tussen de 'alligatorines' (zoals de Chinese en Amerikaanse alligator) en de 'caimaninae' (de zes caiman-soorten). De Mandrasuchus milleri vormt een essentiële schakel in het begrijpen van deze evolutionaire vertakking, zoals beschreven door .
Sadie Sherman, verbonden aan het Denver Museum of Nature & Science, wijst op de betekenis van deze vondst. Zij stelt dat het zeer veelzeggend is dat een groot roofdier niet enkel overleefde, maar juist floreerde direct na een dergelijke wereldwijde ramp. Volgens zou dit succes de basis hebben gelegd voor de verdere wereldwijde verspreiding van alligators.
De reden voor dit succes ligt waarschijnlijk in de habitat. Zoetwateromgevingen boden een vorm van bescherming tegen de extreme omstandigheden die volgden op de inslag van de asteroïde. Semiaquatische dieren hadden hierdoor een strategisch voordeel ten opzichte van landbewoners. Door een flexibel dieet, waarbij schelpdieren en andere harde prooien werden gegeten, en de mogelijkheid om in water of holen te schuilen, kon de Mandrasuchus milleri snel een dominante positie in het ecosysteem innemen.
Deze ontdekking illustreert hoe de natuur na een massa-extinctie relatief snel in staat is om nieuwe toproofdieren voort te brengen die de lege ecologische niches kunnen vullen. De details over deze vroege alligator zijn verder uitgewerkt in de berichtgeving van .