Het menselijk brein is mogelijk geen genetisch homogene structuur, maar een mozaïek waarin cellen van verschillende personen samenleven. Recent onderzoek wijst uit dat cellen van een moeder tijdens de zwangerschap via de placenta in het lichaam van de foetus kunnen migreren en zich specifiek in de hersenen kunnen nestelen. Deze cellen, die bekendstaan als microchimerische cellen, lijken daar gedurende het hele leven te kunnen overleven.
Volgens newscientist.com stelt Hina Chaudhry van de Icahn School of Medicine at Mount Sinai dat bijna elk menselijk brein een mengeling is van genetisch materiaal van meerdere individuen. Deze vreemde cellen nemen een vaste positie in binnen het brein en kunnen daar functioneel blijven, zelfs wanneer een persoon tachtig jaar oud is. Dit fenomeen, dat microchimerisme wordt genoemd, kan diverse effecten hebben; enerzijds kunnen de cellen bijdragen aan weefselherstel, maar anderzijds kunnen ze mogelijk een rol spelen bij het ontstaan van auto-immuunziekten.
Het aantonen van deze cellen in het centrale zenuwstelsel is echter een complexe wetenschappelijke uitdaging. Sami Kanaan van het Fred Hutchinson Cancer Center in Seattle legt uit dat de concentratie van deze moederlijke cellen extreem gering is. In veel gevallen is er slechts één cel van de moeder aanwezig per 100.000 cellen van het kind. Om deze cellen onomstotelijk te identificeren, is een directe genetische vergelijking vereist tussen het hersenweefsel van het kind en het DNA van de moeder, zoals beschreven in de .
Voor het onderzoek analyseerde het team van Kanaan genetische sequenties van hersenweefsel afkomstig van 37 patiënten. Deze groep bestond uit kinderen variërend van pasgeborenen tot veertienjarigen die een operatie ondergingen voor de behandeling van epilepsie. De verkregen data uit de hersenmonsters werden vergeleken met genetisch materiaal uit mondswabs van de moeders. Om dit onderscheid mogelijk te maken, maakten de onderzoekers gebruik van single-nucleus RNA sequencing, een techniek die zeer nauwkeurige genetische arrangementen kan identificeren. Zoals , gebruikten de wetenschappers hiervoor een speciaal ontwikkelde tool om het onderscheid tussen de cellen van het kind en die van de moeder vast te stellen.
Hoewel de precieze biologische functie van deze cellen in de hersenen nog niet volledig is opgehelderd, wijzen de huidige gegevens erop dat ze decennialang kunnen persisteren. Dit roept fundamentele vragen op over hoe het immuunsysteem reageert op cellen die genetisch verschillen van de rest van het hersenweefsel. De ontdekking dat deze cellen mogelijk een leven lang aanwezig blijven, biedt nieuwe inzichten in de interactie tussen moeder en kind op cellulair niveau, volgens de .