Het taboe rondom humor bij de dood staat centraal in een nieuw televisieconcept van de VRT. In het programma 'De laatste lach', geproduceerd door het productiehuis Woestijnvis, gaan zes bekende Vlamingen de uitdaging aan om een grappige speech te schrijven voor de begrafenis van iemand die terminaal ziek is.
Hoewel lachen tijdens een uitvaartritueel voor sommigen ongepast of ongebruikelijk kan overkomen, is dit juist de expliciete wens van de zes hoofdpersonen in het programma. Volgens berichtgeving van vrtnws.be willen Bert, Donald, Tabbe, Marie-Claire, Kristoff en Hans dat er tijdens hun eigen afscheid voor een lach gezorgd wordt. Om dit te realiseren, zijn zij elk gekoppeld aan een bekende persoonlijkheid die hen helpt bij het vormgeven van deze laatste wens.
De koppelingen in het programma variëren van comedians tot andere bekende figuren. Zo werkt Philippe Geubels samen met Bert, een 44-jarige man die kampt met geheugenverlies door zijn ziekte, maar nog steeds graag mopjes vertelt. Geubels, die de eerste aflevering op VRT 1 opent, gaf aan dat hij in het verleden zelf ook bezig is geweest met de planning van zijn eigen begrafenis, al heeft hij dat inmiddels losgelaten.
Andere duo's in het programma zijn onder meer Janne Desmet en de 66-jarige friturist Donald, die samen een reis naar Kreta maken. Otto Jan Ham gaat in de wereld van Tabbe (34), die vanwege ondraaglijk psychisch lijden heeft gekozen voor euthanasie. Daarnaast begeleidt Jade Mintjens de 81-jarige Marie-Claire, terwijl Pedro Elias een hilarische speech schrijft voor de 40-jarige schooldirecteur Kristoff. De laatste koppeling bestaat uit Wim Helsen en de 60-jarige psycholoog Hans.
Het programma belicht hiermee de complexe balans tussen rouw en humor. De opdracht om een speech te schrijven die zowel respectvol als grappig is voor iemand die ongeneeslijk ziek is, wordt in de berichtgeving omschreven als een aartsmoeilijke en soms ongemakkelijke taak. Door de focus te leggen op de wens van de patiënten zelf, probeert 'De laatste lach' een nieuwe invalshoek te bieden op het omgaan met het einde van het leven.