De Belgische bank ING heeft besloten om een financiële schikking van 1,6 miljoen euro te betalen om de juridische gevolgen van een onderzoek naar mogelijke witwaspraktijken te beëindigen. Dit onderzoek richtte zich op de bankrekeningen van de voormalige vicepremier en Europees commissaris, Didier Reynders. De kern van de zaak draait om de vraag of de bank haar wettelijke plichten met betrekking tot de controle van verdachte transacties correct heeft nageleefd. Volgens berichtgeving van hln.be is deze betaling een poging om de strafrechtelijke vervolging in dit specifieke dossier te voorkomen.
Het onderzoek naar de rol van de bank legt een ernstig gebrek aan toezicht bloot. De Brusselse autoriteiten onderzoeken of ING voldoende actie heeft ondernomen om de herkomst van grote sommen geld te verifiëren. Er is namelijk sprake van een significante periode waarin opvallende geldstromen plaatsvonden zonder dat de bank tijdig de nodige meldingen maakte. Tussen 2008 en 2018 zouden er op de rekeningen van de politicus grote hoeveelheden contant geld zijn gestort, waarbij de totale som bijna 700.000 euro bedroeg. Hoewel de bank in 2018 al vragen begon te stellen over deze stortingen, duurde het tot 2023 voordat er een officiële melding werd gedaan bij de relevante instanties voor financiële informatie.
Een essentieel onderdeel van de verdenkingen betreft de methode die werd gebruikt om het geld te integreren in het legale financiële systeem. Onderzoekers kijken naar een mechanisme waarbij grote hoeveelheden contant geld werden gebruikt om loten van de Nationale Loterij te kopen. Volgens de verdenkingen zou Reynders bedragen tot wel 200.000 euro aan loten hebben aangeschaft, om de eventuele winsten vervolgens weer als 'schoon' geld op zijn bankrekening te laten storten. Dit type proces wordt vaak gebruikt om de sporen van de oorspronkelijke herkomst van cashgeld te vertroebelen.
De juridische complexiteit van de zaak wordt vergroot door de status van de betrokkenen. Omdat de betrokken politicus een 'politically exposed person' (PEP) is, gelden er volgens de regelgeving veel strengere controlemiddelen. In de berichtgeving van VRT NWS wordt benadrukt dat banken een verscherpt onderzoek moeten uitvoeren bij cliënten met een dergelijke politieke achtergrond, vanwege het verhoogde risico op corruptie. De bank had dus een actievere rol moeten spelen in het monitoren van de herkomst van de middelen.
De bredere impact op het Belgische financiële systeem is ook een punt van zorg. Zoals ftnl opmerkt, richt de focus van het onderzoek zich op de vraag of de regels rondom witwasbestrijding binnen de Belgische bankensector effectief worden nageleefd. Het feit dat de melding van de verdachte transacties jaren later kwam, roept vragen op over de effectiviteit van de huidige controlemechanismen.
De politieke reactie op het dossier is eveneind fel. De partij pvda.be heeft kritiek geuit op de tekortkomingen in het systeem, waarbij zij wijzen op de vertraging in de detectie van de grote contante stortingen. Naast de bank en de voormalige minister staat ook de directe omgeving van de politicus onder een vergrootglas. Het onderzoek naar de zogenaamde 'witwascarrousel' strekt zich namelijk uit tot vertrouwelingen die mogelijk betrokken waren bij de transacties van kunstobjecten en andere cashbetalingen. Hoewel de schikking van ING de zaak rond de bank voor dit dossier afsluit, blijft het bredere onderzoek naar de betrokken personen en de volledige omvang van de geldstromen een lopende aangelegenheid voor het parket.