In de wateren rond de Spermonde-archipel, ten zuidwesten van Sulawesi in Indonesië, vindt een systematische vernietiging van koraalriffen plaats. Lokale vissers maken op grote schaal gebruik van explosieven om vis te vangen, een praktijk die bekendstaat als 'bomb fishing'. Door middel van detonaties worden vissen gedood of verdoofd, waardoor ze eenvoudig kunnen worden opgevist, terwijl de onderliggende riffen onherstelbaar worden beschadigd.
Om de exacte schaal van deze activiteiten in kaart te brengen, heeft een onderzoeksteam onder leiding van Ben Williams van University College London gebruikgemaakt van geavanceerde technologie. Er werd een akoestisch monitoringsysteem geplaatst op een diepte van 17 meter, dat in staat was om explosies tot in een straal van bijna 17 kilometer te detecteren. Volgens een artikel van newscientist.com is dit de eerste keer dat de werkelijke omvang van deze praktijk in een dergelijk hotspot-gebied zo nauwkeurig is vastgelegd.
De dataverzameling vond plaats tussen mei 2023 en september 2024, een periode van 483 dagen. Met de hulp van kunstmatige intelligentie analyseerden de wetenschappers 3.650 uur aan audio-opnamen. De resultaten tonen een alarmerend beeld: er werden in totaal 3.567 explosies geregistreerd. Dit betekent dat er in het onderzochte gebied gemiddeld ruim 23 explosies per dag plaatsvinden, wat neerkomt op ongeveer één detonatie per uur, zoals beschreven door .
De fysieke impact van deze methode is verwoestend voor de biodiversiteit. Ben Williams wijst erop dat de geluidsgolven van de explosies zo krachtig zijn dat een duiker de trillingen fysiek in het lichaam voelt. Een complicerende factor bij de handhaving is dat de boten van de vissers vaak onzichtbaar blijven vanaf het oppervlak, terwijl het geluid onder water over enorme afstanden reist. In de berichtgeving van wordt benadrukt dat deze onzichtbaarheid het opsporen van daders uiterst moeilijk maakt.
Het probleem wordt verergerd door een hardnekkige illegale toeleveringsketen. Vissers vervaardigen hun eigen bommen vaak met behulp van kunstmeststoffen, lonten en detonatoren. In sommige gevallen worden zelfs militaire explosieven of materiaal uit de mijnbouw gestolen voor dit doel. Williams vergelijkt de huidige aanpak van de autoriteiten op zee met een spelletje 'Whac-A-Mole': zodra één visser wordt gepakt, verschijnt er elders een nieuwe. Daarom pleiten de onderzoekers, via , voor een strategie die zich richt op het blokkeren van de handel in explosieve materialen in plaats van enkel te focussen op de visserij op zee.
Met deze nieuwe wetenschappelijke bewijslast hopen de onderzoekers dat overheden en internationale organisaties dringend actie ondernemen om de Spermonde-archipel en andere cruciale mariene ecosystemen in Indonesië te beschermen tegen verdere vernietiging.