De chronologie van de vriendschap tussen de mens en de hond is door recente wetenschappelijke inzichten drastisch veranderd. Uit nieuwe analyses van historisch DNA blijkt dat de relatie tussen beide soorten al bijna 16.000 jaar geleden een fundament werd gelegd, wat betekent dat de domesticatie van de hond minstens 5.000 jaar ouder is dan de eerdere wetenschappelijke schattingen deden vermoeden.
De kern van deze nieuwe ontdekking is terug te vinden in archeologische resten uit het huidige Turkije. Zoals rudaw.nl meldt, heeft de analyse van een schedelfragment uit de regio Pınarbaşı aangetoond dat de hond daar al zeer vroeg samenleefde met de mens. Het onderzochte DNA behoorde toe aan een vrouwelijke puppy die op het moment van haar overlijden waarschijnlijk nog maar enkele maanden oud was. Hoewel dit dier qua uiterlijk nog sterk deed denken aan een kleine wolf, vormt de vondst een onomstotelijk bewijs voor een bestaande band met de menselijke populaties in die regio, ongeveer 15.800 jaar geleden.
Deze genetische vondsten hebben een enorme impact op ons begrip van de verspreiding van honden over het Europese continent tijdens de laatste ijstijd. Voorheen ging de wetenschap ervan uit dat het oudste bekende honden-DNA ongeveer 10.900 jaar oud was. Deze eerdere recordtijd is echter direct achterhaald. Volgens demorgen.be zijn er namelijk ook genetische sporen gevonden in Zuidwest-Engeland die dateren van 14.300 jaar geleden. Dit suggereert dat honden zich al vroeg in de geschiedenis over Europa verspreidden, waarbij zij de migratieroutes van de menselijke groepen nauwlettend volgden.
Ondanks de duidelijke aanwijzingen voor een vroege aanwezigheid, blijft de exacte genetische afkomst van de hond een complex wetenschappelijk vraagstuk. De genetische blauwdruk van het dier lijkt niet voort te komen uit één specifieke lijn, maar is waarschijnlijk het resultaat van een vermenging tussen twee verschillende soorten grijze wolven. De ad.nl wijst uit dat het identificeren van het exacte moment waarop de hond zich genetisch losmaakte van zijn wolfachtige voorouders een enorme uitdaging blijft. De Zweedse geneticus Pontus Skoglund, verbonden aan het Britse Francis Crick Institute, benadrukt dat het reconstrueren van deze stamboom zeer moeilijk is, mede omdat botresten uit deze verre periodes vaak bijna onmogelijk van elkaar te onderscheiden zijn.
Naast de vraag over de oorsprong, blijft ook de specifieke functie van honden in de vroege menselijke samenleving een onderwerp van wetenschappelijke discussie. Hoewel de ouderdom van de relatie nu vaststaat, weten onderzoekers nog niet precies wat de rol van deze dieren was. In parool.nl wordt opgemerkt dat er nog geen zekerheid bestaat over of honden werden ingezet als jachthulpmiddel of als bewakers. Laurent Frantz, een co-auteur van het onderzoek verbonden aan de Ludwig Maximilian Universiteit van München, geeft aan dat de exacte taak van deze vroege honden in de menselijke overleving nog onduidelijk is. Er wordt wel gespeculeerd over een diepere, wederzijdse relatie, en de recente publicaties in het tijdschrift Nature bieden de nodige basis voor toekomstige studies naar deze complexe dynamiek.