Een softwareontwikkelaar is erin geslaagd om met ondersteuning van kunstmatige intelligentie een driedimensionale vorm te identificeren die in staat is de ruimte volledig op te vullen. Het bijzondere aan deze vorm is dat er geen gaten ontstaan en er geen repeterend patroon wordt gevormd. Deze specifieke geometrische vorm wordt een 'monotile' genoemd en zorgt momenteel voor aanzienlijke discussie binnen de academische wiskunde.
Binnen de wiskunde staat de zoektocht naar dergelijke vormen bekend als de studie naar aperiodieke tegels. Waar gangbare vormen zoals vierkanten een oppervlak vullen maar daarbij onvermijdelijk een regelmatige herhaling creëren, kunnen aperiodieke tegels oneindig worden doorgezet zonder dat er ooit een exact hetzelfde patroon terugkeert.
De basis voor deze recente doorbraak werd gelegd in 2023, toen wiskundigen na jarenlang onderzoek een tweedimensionale vorm ontdekten die aan deze criteria voldeed. Deze tegel, die vanwege zijn uiterlijk de naam "the hat" kreeg, transformeerde het concept van een theoretische curiositeit naar een praktisch instrument. Inmiddels wordt deze 2D-vorm toegepast in diverse vakgebieden, waaronder engineering en chemie. Zo wordt er onderzoek gedaan naar kristallen met deze vorm en is gebleken dat structuren op basis van deze bouwstenen mogelijk minder gevoelig zijn voor breuken dan de bekende honingraatstructuren.
De stap naar de derde dimensie is gezet door Ioannis Tsiokos. Hoewel hij geen formele academische opleiding in de wiskunde heeft gevolgd, slaagde hij erin een 3D-monotile te vinden, die hij de naam "Chair44" gaf. Volgens newscientist.com maakte Tsiokos hierbij gebruik van het GPT-6 Astra-model van OpenAI.
Tsiokos beschrijft zijn eigen rol niet als de ontwerper van de vorm, maar als facilitator. Hij voorzag het AI-model van alle noodzakelijke theoretische kaders, waaronder wetenschappelijke artikelen, stellingen, relevante wetten en Lean-code die betrekking hadden op het tweedimensionale probleem. Vervolgens vroeg hij de AI om een vergelijkbaar resultaat voor drie dimensies te genereren. Tsiokos benadrukte dat de AI de vorm vond en niet hijzelf, zoals .
Deze onconventionele methode heeft echter geleid tot wrijving binnen de professionele wiskundige gemeenschap. De weerstand komt voort uit het feit dat Tsiokos de traditionele academische weg heeft omzeild. Tsiokos geeft zelf aan dat hij in diverse forums contact heeft gehad met wiskundigen die geërgerd zijn door zijn resultaat, juist omdat hij de gebruikelijke academische achtergrond mist die normaal gesproken vereist is voor dergelijke ontdekkingen. Deze dynamiek wordt verder uitgediept in de .
De creatie van de Chair44 kan worden gezien als een potentieel kantelpunt in de manier waarop complexe geometrische vraagstukken worden benaderd. Het toont de kracht van de synergie tussen menselijke sturing en de rekenkracht van geavanceerde AI-modellen. Ondanks de verdeeldheid over de methodiek, opent de nieuwe 3D-vorm volgens nieuwe mogelijkheden.